Altıncı katta insanın bir yanı var… Düşünür… Yedinci kat… Bir sanatçı… Ülkelerin birinde… "Yedi kat göklerdeyim" dedi "Birazdan açılır tüm

Demek kendisi yedinci kademede idi… Yedinci kademe ne olaki?.. İki kanatlı geldi. Gülümseyen gözleriyle "düş önümüze" dediler… Yürüdü… Yürüdü… Şeklen

VE ÖTESİ. . . Ötesi ufuklara karışmış bir mavilikte, bir sürü ışıklı yollar uzanıyordu… Ve dört bir yanda dev bilgisayarlar

Sonra sessizlik… Ve yağmur başladı… Yağdı… Yavaşladı…. Ağlıyordu… İyi insanları düşündü… Evini, Tavanarasını Görüntüler… Dedi… Ya değilse? Gözleri taştı… Bıraktığı

Kanat çırptı gökyüzüne… Uçtu… Uçtu… Bu inanılmaz ve anlatılmaz bir duygu… İlk defa uçuyordu… Kaç kişi böyle özgür… Ötelere kanat

Mırıldandı: "Artık sen benim için, Bir eski zaman filmisin… " Ara oldu. Işıklar yandı… Gözleri kamaştı… Ve çok sıcaktı… Soğuk

Renk-renk ve ağır-demir maskeler… Taktıkça melekler… Dengesini kaybedip, önünü göremeyip düşenler… Herşeye karşın karşıya geçenler… Bekleşenler… HİH! HİH! HİH!. Ahret

Boşluğa çıktı… Uçar gibi düşüyordu… Aşağılarda kayalar sivri ve sarp… Ölüm… Boşlukta uçuşan bir eşarp… Uçtu… Uçtu… Uçtu… Düştü… Sessizlik….

Ve sessiz bir film başladı siyahlığın arasında… Kuklalar hayatımı oynuyordu küçük kırmızı arabadakinin… Sonra gerçek oldu görüntüler… Kendisiydi oynayan kendini…

Yok yok köşebaşı değil… Bir KÖPRÜ ölüm… Karşıya… Karşıdan… Hayat-ölüm-öncesi-ötesi, her şey bir bütünse eğer… Herşey köprü o zaman… "Herşey"