Karşı konulmaz bir içgüdüyle, kendimi bildiğim günden beri üretiyorum… Duyargalarım düşüncelerimin sonuna kadar açık… Hissediyorum Günlerle, gecelerle yaşadıklarım doluyor gönül

Gökler, Mustafa Kemal gibi, öyle yüce bir lider göndermiş ki bize, galiba daha hatırı sayılır bir zaman, o mavi ışığın

Son model bir bilgisayar faresi sol elimizin altındaki esaretiyle dünya ile oynatıyorken bizi… Kan ve sevgi dolaşan gerçek vücutlardan soyutlanmış

16 Ocak 1998. Gece yarısı… Yarına son vuruşlarını gönderiyor saatler… İki güzel haberin bültenlerinden bihaber, sisli boğaz… İstanbul, Ankara… Nerdeyse

Uğultular… Uğultular… Uğultular… Sonra salonun ışıkları söndü. Kadife perde ağır ağır açıldı iki yana. Çıt yoktu! Yetmişdört yıllık görkemli bir

Devlet yalnızca benim güzel, evrensel istençlerimi hayata geçirmek için vardır. Travmatik bir yanlış yapılanma ile kölesi olacağım değil, benim hayatımı

İnsan olarak yaşayabilmenin olmazsa olmaz koşullarını böylesine derinden tarumar eden tescilli din yalancılanna yüzde yirmibir küsur oy veren insanların yeni

Yaşanan hayata en derin göndermeleri ışığında barındıran trans ve meditasyonlarla yüklü olağanüstü seyahatlerle bezenmiş üretim akşamlannı saymazsak, renkahenk o eski

Uzun zaman önce, (uzun zaman dediysem, o ülkede cumhuriyetin ilanından siz deyin otuz, ben diyeyim kırk sene sonra) çok uzak

Demokrasiyi çökertmek için demokrasi ve dokunulmazlığın ardına sığınıp içlerindeki karanlığı Cumhuriyet Türkiye'sine bulaştırmak isteyen yobazlann, hırsızlann, laiklik yeminleri ile halkı