Öyle kalın çizgilerle geçiyoruz ki tarihten… Bu. kalınlığı anlamak için çok ince olmak lazım… Kaç tane kahraman var tarihimizde?.. Kaç

Konuşmacı yerinden kalktı… Çatılmış kaşlarıyla etrafı süzdü… Herkes kızgındı… Çok kızgın… Kendini tutamadı güldü… Gülmekten çok (pıh ! ) diye

Sabahları bir cereyan dürtmesiyle sıçrıyoruz yataktan …. Fişlerimiz takılıyor… Isınıyor kaslarımız… Ve robotlar gibi dökülüyoruz yollara… Ve uykulardan arındıkça daha

Demir Leydi zırhlarını kuşanır, gider Falkland adasını alır… General Galtieri sürer neferlerini… Kapışırlar… Reagen öyle bir çomak sokar ki Orta-Doğu'ya,

Saygı elle tutulmaz…  Gözle görülmez…  Saygı kendini doğurur…  Zorla olmaz… Korkuyla olmaz…  Saygıyla kaygıyı birbiriyle karıştırmamak lazım… İkisi birbirine zıt

Mavi boyalı, çift pervaneli hantal teyyare, yükseklerde, başımızın üstünde hızla dönüyordu… Kanatlarında dökülmüş kırmızı boyalarla bi şeyler yazıyordu, "Türk müzik

Bir yağmur sonrası sokağında, yağmur sonrası kuşlarının senfonisinde yürüyorum… Salıvermişim düşüncemin dizginlerini… Tarihi bir film gibi, ibretli bir komedinin bulanıklığında

Gencecik beyinleri hamur mayası gibi yoğuran yaşlı ve tilki beyinler unutuldu da, hep genç beyinler suçlandı son yıllarda… Hep suçlandı

Yaşamda bir köprüdür, ölüm de… Bir yerlere doğru gidiyoruz… Ölümün sırları çözüldüğünde yeni bir köprüye varacağız. Ölüm yaşanacak… Ölümden sonrası

Çocukluğunu ışıltılı bayram fişekleri gibi eritenlerin bir tesellisi vardır: "Her çağ kendine göre güzeldir" zamanların dev saati geriye doğru çalışmadığına