Kırmızı, yeşil çizgiler dans ediyor ekranlarda. Kalp atışları düzensiz. Nabız yüzyirmi. Gözbebekleri sabit. Soğuk terler… Hezeyan. Sayıklıyor: "Elhamdülillah Müslümanım, İslam

Mustafa Kemal, kesin bir makas koymuş Türkiye'nin geleceğine. Kulluktan halk olmaya yönlendirmiş insanları.. Yetmiş yıllık cumhuriyetimizin içine düştüğü karanlık, Türk

001 Numaralı Limuzin'in ipek forsu Çankaya rüzgârlarında salınırken, başkanbabamız o dört genci karşıdan karşıya geçerken görseydi -sıkıştığı sınırlar arasından diktatoryasını

Plaka numarasını, rakım/nüfus tabelasından, otelin parkına kadar gördüğü otomobillerden öğrendiği şehirde, kim, ilk defa, "hemşehrilerim" diye nutuklar atmış? İlk defa

Baykuşlar gece ormanlarında yaşarlar. Ürkünç ve komik suratlarındaki, karanlıkları dehşetli gören kocaman gözleri, gün ışığında çipilleşir, çaresizlik içinde büzüşürler. Bugüne

Eski Türkçe tabelasıyla bir gar. Bayraklarla süslenmiş bir tren kalkıyor. Kâinatları zaten yok! Dini, imanı, tanrıyı yanlış bilen şizofrenik meczuplar

Ölmeden evvel güneş, Önce kavurupta dünyayı Öksüz buzul uzaylarına terkettiğinde Mozart / Einstein ve hiç kimse olmayacak. Kıvrılıp bükülecek ezgilerim…

Nefretli dokunuşlarla süzüldüm kayalıklardan Nasıl ılıktı, davetkardı sular ! Tarihi kazınmış buluşmalara gittim / geldim !   Her kaçışta seni

Bir deniz feneri varmış uzaklarda. Asırlardır dönüp bakmamışsın bile, bir kez… Kimler parçalanmış kayalıklarda. Kimler yokolmuş ? Kimler varolmuş, senden

Biz ölmüşüz güya ! Ama duyanlar duyuyor. Yanık ağaçlar          hala şarkılar söylüyormuş