Uzunca bir suskunluk döneminin ardından Bezgin adlı albümü piyasaya çıktığında, dinleyenlerin pek çoğu İlhan İrem'in müzikal çizgisinde alışılmışın dışına çıkan

Koca bebeklerin dondurup yokettiği topraklarda, Şimdi ışık hızıyla yeni bir dünya kuruyorlar….. DAHA MI?…. DAHASI YOK… BU HERŞEYİN ÖTESİ… HERŞEYİN

Ve yalnızca bir yürek, Bir beyin kesilmişcesine… Herkeste bir sevda… Bir düşünce… "Keşke"lere karışıyor Yavaşça… Suskun… Ürkek… Sevdalı milyon yürek…

Öteköy'de yol yok… Su yok… Işık yok… HİÇBİRŞEY YOK… Adı "Hiçköy" olsa da olurdu… Ölümden öte… Öteköy demişler… En başta

Aynadan bir küre uzattı yüzük dolu ikiel … Yüzü benli, kurnaz bakışlı bir çingene kadını "Hoşgeldin" dedi… "Burası falcılar ülkesi…

YALNIZCA BİR CAN… VE BU ARZUYLA YANIP TUTUŞTU DURMADAN… ISINDI… ISINDI… TUTUŞTU. KIZARMIŞ DEV YAPRAKLAR SICACIK BİR DOĞUMUN MUTLULUĞUYLA KIVRILDI…

SONSUZ BİR YOKLUK… KIPIRTISIZ… SESSİZ…. ALABİLDİĞİNE… KARANLIK… SUSUZ… HAVASIZ… HİÇBİRŞEYSİZ…. YOKLUK İŞTE… OLMAYAN ZAMANLARIN OLMAYAN BİR YERİNDE… İLK KEZ KIPIRDADI

Denizler… Dağlar… Evler… Yollar… Çiçekler… Sevinçler… Herşey… Heryer siyaha boyanmıştı… VE IŞILDAYAN BİR TEK GÜNEŞ KALMIŞTI… Güneşe yönelince delinin gözleri…

Birden kendini buldu, Bir gece ortasında… Bir ateş böceği tarlasında… Kıpır kıpırdı heryer Elektriklenmiş gibi… "Bir başka diyar" dedi… "Ateş

Bıraktı kendisini çağıldayan sulara… Irmaklar, dalgalarla karıştı okyanusa.. Şimdi… Suların derinindeydi… Sessiz… "Bir durak daha" dedi… Uzay yolculuğunda… Şekilleri belirsiz…