Müziğimin ılık sularında ayaklarım Bana karşı dikleniyorum / şüphelerle Biraz kabuklanmışım düne nazaran Hep yaşamasız mı kalacak yakın geçmişler ?

O kedi,    -Siyah / gri / beyaz- Diyarbakır’lıların eski kiremitlerinde uyudu. Çok ağladı bu akşam.         

Meryem’den başka meleklerine de Sırlarını verdi tanrı. Katiller doğru söylüyor şüphesiz. Öyle hissediyorlarsa öyledir.

Ayakkabılarımızı elimize aldık Sıyırdın eteklerini. Sütlerine karıştı köpükler Karşıya geçtik.   Dokuz haneli bir köydü           

Oraya yaldızlı renkler bıraktım Parlasın diye saçların. Gözlerin bu yüzden bambaşka bakıyor. Ellerin, senden kopuk bir avarelikle okşuyor fısıltıları. Beni

Dev bir çiçeği, korkularına, ilgisizliklerine bıraktın. Ölü gezegen gözlü birilerinin. Vahşi doğada renklenmesini, Kokmasını benzersiz, Dikilip yücelmeyi öğrettin.   Geriye

O kapanışları verdin kaygan gecelerime. Yanlış terler döktüm, doğru umutlara… “İris” bilir bütün bunları. İlk onundu gülkurusu koridorlar. Siyahtı, parlak

Raslantı değil buluşmamız Tesadüfen yaşamıyoruz    gizemli kılcal koridorlarında kainatın. Şizofrenik bayram çocukları değiliz. Önceden biliyorduk -vahalarda yüzerken- Bu uçsuz

Önce yeşil bitti. Dev bir göktaşının üstündeydik Sonra o bomba patladı ! -Kötü günler için bir kenara sakladığımız-   Paramparça

Sil pencereyi… O okul, çocuklar orada mıydı ? Yağmur yağıyor muydu ? Güneş var mıydı dün gece ? Gökkuşağı ?..