Dev bir çiçeği, korkularına, ilgisizliklerine bıraktın. Ölü gezegen gözlü birilerinin. Vahşi doğada renklenmesini, Kokmasını benzersiz, Dikilip yücelmeyi öğrettin.   Geriye

O kapanışları verdin kaygan gecelerime. Yanlış terler döktüm, doğru umutlara… “İris” bilir bütün bunları. İlk onundu gülkurusu koridorlar. Siyahtı, parlak

Raslantı değil buluşmamız Tesadüfen yaşamıyoruz    gizemli kılcal koridorlarında kainatın. Şizofrenik bayram çocukları değiliz. Önceden biliyorduk -vahalarda yüzerken- Bu uçsuz

Önce yeşil bitti. Dev bir göktaşının üstündeydik Sonra o bomba patladı ! -Kötü günler için bir kenara sakladığımız-   Paramparça

Sil pencereyi… O okul, çocuklar orada mıydı ? Yağmur yağıyor muydu ? Güneş var mıydı dün gece ? Gökkuşağı ?..

Hikayelerimiz var Trilyar parça habersiz…

Kararsızlığın katresinden Bana yabancı bir tohum Çiçeğe yatıyor büyüterek endamını. Kadifemsi yıldız dokuları Albenili, gergin. Yabancıyız. Boşalt içindeki yabanı Yaratıklarıma

Meleklerin havalandırdığı beyaz perde Gözlerimden yansıyan film. Rüzgarlar belirsiz kılıyor ışığı Görünmüyor   Dağınık bir oda, uçuştukça perde O benim

Dün, Denizleri içerdim bir bakışta. Köpükten atlarda kaygısız yolculuklar, Dün…   Hangi tepenin gölgesindeydim ? Hangi ışık engelleniyor ? Nereden

Ziyafetin, konukların İçkilerin, masanın Durdukları nokta. Geldikleri mesafe. Zamansızlık mavilerinde koridorlar Giriş ve çıkış. Arasındaki yol… Alayının içinde salındığı boşluk.