Gidiyorum Güneşe doğru… Arkada bıraktım Geceyi gece yi… yi… yi… huu!..

Kandırık yok… Çekin yeşil ışıkları Ayağımızın altından… Kırmızı yandığını biliyoruz…

Sonramı görüyorum… Alaca – parlak Güneş gibi bir Işın var…      

Yazın ortasında Bu karlı kayakları Kim bıraktı Odama?..   Bu o olmalı… Kışın odamdaki Kaloriferde Mayosunu kurutan Münasebetsiz…

Kuşlar… Gönlümün periskobunu Hangi yıldıza Götürüyorsunuz?..

Bilmezsiniz!.. Sabah ürpertisinde Bir çiğ gibidir Karımın güzelliği…   Ve ben, Buharlaşıp Bana karışması için Doğuruyorum Güneşi…   Pasaklı bekçiler

Kış gecesi… Ev sıcak… Ev karanlık değil, Aydınlık… Bu ev o ev değil artık…   İnsan kendine ne kadar uzakta

Bir tepe… Gözü dönük… Meme… Ya da rüzgar saçlı bir büyücü karı… Tek bir göz… Tepede… Tepegöz… Dönüyor dört… Ötede,

Ben, Başka bir boyuttan Konuk geldim Buralara…   Bir yaprağın Damarlarıydı Dünyam… Ve birbirine İbrişimle bağlı Dev zincir halkaları Asılıydı

Yukarıdan bakınca, Karıncaların Bir damla reçele üşüşmesi Bizim cenaze törenlerimize benziyor…   Hep ölünce güzelleşir insan… Bal olur – reçel